*คนเค้าว่า*
ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด แต่พอถึงคิวเราเหรียญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น
กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญไว้หยอดสม่ำเสมอ ไม่อย่างนั้นคุยๆ ไปสัญญาณอาจถูกตัดขาดไป ต่อใหม่เท่าไรก็ไม่ติด
เหรียญ ในที่นี้เปรียบได้กับ *ความเอาใจใส่* การมีเวลาให้ เพราะถ้าเธอไม่มีทั้ง 2 สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก สัญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูกตัดขาดในที่สุด และไม่สามารถเรียกสัญญาณเดิมกลับมาได้อีก
ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน *คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท* คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร
ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย แต่ตอนสิ้นเดือนต้องจ่ายค่าบริการให้ตรงเวลาก็เท่านั้น
*ค่าบริการในที่นี้เปรียบได้กับ ความจริงใจ* ที่คนเป็นเพื่อนต้องมีให้กัน อย่างไรก็ตาม เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ดี อย่าเอาเงินที่มีอยู่ไปแลกเหรียญ แล้วหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะจนหมด กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าโทรศัพท์บ้าน กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าอาหารของตัวเอง
มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อนและเมื่อมีเวลาให้กับความรัก/มีเวลาให้กับความเป็นเพื่อนแล้ว อย่าลืมที่จะมีเวลาให้กับครอบครัวและตัวเองด้วย........
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น