.............................
พฤษภกาสร อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี ประดับไว้ในโลกา
ความดีก็ปรากฏ กิติยศลือชา
ความชั่วก็นินทา ทุรยศยินขจร
...............................
ขออธิบายให้ทราบดังนี้นะ
กลอนนี้ผู้แต่งคือ"สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส" ทรงให้ชื่อกลอนนี้ว่า"กฤษณาสอนน้อง" จัดอยู่ในประเภท กลอน ๑๑ คำ เป็น "อินทรวิเชียรฉันท์"
............................
ความหมายของบทนี้ หมายถึง
"วัวควาย หรือช้างที่ตายไปแล้ว ยังคงหลงเหลืองาและเขาในกายบ้าง แต่เวลาคนตาย ก็ถูกเผาทิ้งไปทั้งหมด ไม่เหลืออะไรไว้เลย นอกเสียจากความดีที่ประดับโลกไว้" ประมาณนี้นะในส่วนของคำแปล
...................................
คราวนี้มาดูศัพท์บ้าง
"พฤษภ" แปลว่า "วัว"
"กาสร" แปลว่า "ควาย"
"กุญชร" แปลว่า "ช้าง"
"ปลดปลง" แปลว่า "ตาย"
"โท" แปลว่า "สอง"
"ทนต์" แปลว่า "งา" (โททนต์ =งาทั้งสอง)
"เสน่ง" แปลว่า "เขา"
"นรชาติ" แปลว่า "คน" (ชาติคน)
ps: คัดลอกจากเวบไดสักแห่ง จำไม่ได้แล้ว ก็ขอขอบคุณที่ตั้งใจแปลให้คนอื่นๆ ได้รู้จักความหมายที่แท้จริงของโครงบทนี้ (ไม่รู้โครงหรือกลอนล่ะ :) แต่ชอบและโดยเฉพาะท่อนที่สอง ได้ยินมานานมากแล้วครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น